‘Ψάρι του βουνού’ τον αποκαλούν οι Βάσκοι, ‘πιστό φίλο’ οι Πορτογάλοι και οι Κρητικοί ‘Φτωχογιάννη’.
Το πιο εμπορικό, άρα και σημαντικό ψάρι του κόσμου, το οποίο συν τοις άλλοις μπορεί να διατηρηθεί για μήνες, ακόμη και για χρόνια χωρίς να χάσει τίποτα από τη νοστιμιά του, προέρχεται κυρίως από τον βορειοανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό.
Από τότε που πέρασε τον ωκεανό και κατέκτησε την Ευρώπη άλλαξε στην κυριολεξία τον διατροφικό χάρτη ορισμένων λαών, όπως οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι, οι οποίοι ισχυρίζονται ακόμη και σήμερα ότι έχουν στη διάθεσή τους 1.000 συνταγές για το μαγείρεμα αυτού του λευκόσαρκου ψαριού. Οι οποίοι Πορτογάλοι, μαζί με τους Νορβηγούς και τους Ισλανδούς, τον αλιεύουν εδώ και αιώνες, παστώνοντάς τον για να τον εμπορευτούν σε όλη τη Μεσόγειο.
Κάπως έτσι τον 15ο αιώνα έφτασε ο μπακαλιάρος και στην Ελλάδα, και έγινε αποδεκτός και αγαπητός τόσο στην ενδοχώρα, όσο και στα νησιά. Φυσικά λόγω της χαμηλής τιμής του, εξού και το παρατσούκλι ‘Φτωχογιάννης’, αλλά και της δυνατότητάς του να φτάνει μέχρι και το πιο απομονωμένο ορεινό χωριό αναλλοίωτος, να διατηρείται για μήνες εκτός ψυγείου και τέλος να μετατρέπεται σε μια θαυμάσια θρεπτική τροφή για όλη την οικογένεια. Άρα ‘ψάρι του βουνού’.
Και μάλιστα, εκτός από το γνωστό, κλασικό πιάτο του Ευαγγελισμού, δηλαδή τον τηγανητό μπακαλιάρο με σκορδαλιά, μαγειρεύτηκε με πολλούς ιδιοφυείς τρόπους: με αγγινάρες, πράσα, κολοκυθάκια, άγρια χόρτα, όσπρια και δημητριακά.
